Elias De Bruyne (Kalmthout, België 1988): "Mijn voorstellingen zijn beeldend, absurdistisch, muzikaal, poëtisch en bewegend. Er zit geen verhaal in en daarom misschien juist ook weer wel. Ik maak over wat er in mijn gedachten zit; over alles en van alles. Over de liefde, natuur, het klimaat en het leven. Hoe het leven zou moeten zijn? Je ne sais pas, dat is Frans voor, ik weet het niet. Ik ben ook geen heilige, geen verkozene. Ik ben zoals een vogelaar, ik kijk, ik zie, ik voel, ik twijfel, ik neem gedachten mee in bed. Slapeloze nachten. Het enige wat ik zou willen, is mensen even anders te doen kijken naar onze wereld. De vrijheid van een kunstenaar benutten om vrij te durven denken/ schrijven/ zijn. Om mensen vanuit een ander perspectief te laten kijken naar de alledaagse dingen die we voortdurend doen. Met ogenschijnlijk nietszeggende titels, affiches, teksten waarover de voorstelling niet gaat, probeer ik zoveel en tegelijkertijd zo weinig mogelijk te zeggen. Als ik iets maak, wil ik het de mensen laten ervaren. De noodzaak om te verklaren is er niet, de belevenis spreekt voor zich en is iets individueels. Dat is het schone eraan, dat je iets of niets kunt voelen bij een kunstwerk. Dat je het niet moet begrijpen om het te kunnen voelen."