Mijn Schuld | Sadettin K.

 

Een voorstelling over hoe schuldig zijn, je schuldig laat voelen en hoe schuld zo je karakter kan vormen.
Eén op de vijf huishoudens heeft te maken met risicovolle schulden. Ik lees dat soort feiten altijd met een weeïg gevoel in mijn buik. Die angst is niet helemaal ongegrond: voor iemand met een Bachelor of Theatre ligt het werk niet altijd voor het oprapen en in de eerste jaren na mijn afstuderen had ik grote moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Ik dichtte het ene gat met het andere, betaalde te veel huur en had een enorme studieschuld. Soms had ik problemen met terugbetalingen aan de DUO of met het UWV. Dat ik enveloppen ongeopend op een stapel liet liggen en problemen niet erkende, hielp daarbij niet. Gevolg: loonbeslag. Gelukkig begreep mijn toenmalige werkgever heel goed hoe vervelend dit is (ik was blijkbaar niet de enige acteur die dit overkwam) en werd er snel een voorschot overgemaakt zodat ik de eerste maand kon doorkomen. Daarna moest ik het zelf regelen.

In de jaren daarop kreeg ik grip op mijn financiën. Toen ik in augustus 2018 eindelijk de stap nam om mij, samen met mijn partner, op de huizenmarkt te begeven, informeerden we naar onze hypotheekmogelijkheden. Tot mijn grote schrik waren die er niet, omdat ik – zonder dat ik daar weet van had – BKR-geregistreerd stond.

Het Bureau Kredietregistratie brengt de leningen van alle Nederlanders in kaart: wanbetalers, mensen die rood staan bij de bank of nog een schuld hebben bij de Wehkamp hebben. Kredietverstrekkers kunnen de gegevens van klanten bij het BKR toetsen voor ze verdere zaken met hen doen. Ik leek tot mijn schrik in die database te staan. Met een bedrag van een paar honderd euro, uit dat vorige leven van ongeopende enveloppen en de loonbeslagen. Ik kwam voor geen enkel gesprek met een hypotheekverstrekker in aanmerking. Alle gevoelens die gepaard gaan met het hebben van een schuld -die je effectief kreupel maken- kwamen voorbij, maar schaamte en verdriet speelden de hoofdrol. Daar ging onze toekomst, en dat was -letterlijk- mijn schuld.

Ik kreeg het advies een brief naar de Rabobank te schrijven met daarin de vraag of zij die registratie wilden opheffen. Ik betaalde het bedrag, schreef een brief aan de bank waarin ik de situatie uitlegde: vaste baan, carrière en het vooruitzicht op verder vast betaald werk. Ik ondertekende met mijn naam en verstuurde de brief. Een dag later antwoord: er zou niks veranderen. Ik zou in de vrije sector moeten huren, een huis kopen was uitgesloten. Mijn partner liet het er niet bij zitten en moedigde me aan nogmaals te schrijven en deze keer ook haar naam als mijn partner te noemen. Dat deed ik.

Een dag later kreeg ik antwoord van de Rabobank. De BKR-registratie werd verwijderd. Twee maanden later tekenden we een koopovereenkomst. Kennelijk was mijn Turkse naam (in combinatie met alle documentatie die aantoonde dat ik een vaste baan en een vast inkomen had) niet voldoende om vertrouwen te wekken. De naam van mijn partner wel. Ik was weer even die Sadettin van de ongeopende enveloppen.

In Mijn Schuld duiken we in de wereld van de schulden en onderzoek ik hoe het kan dat een rijk land als Nederland zo veel schuldenaren kent. We gaan de confrontatie aan met aannames en vooroordelen die protocol zijn geworden. Is een niet-westerse achternaam inderdaad reden voor een kredietverstrekker om anders om te gaan met een schuld dan een Nederlandse? Mijn Schuld wordt een voorstelling over hoe schuldig zijn, je schuldig laat voelen en hoe schuld zo je karakter kan vormen.

VOORLOPIGE CREDITS
concept, tekst, spel Sadettin Kirmiziyüz dramaturgie Liet Lenshoek procesregie ntb lichtontwerp Gé Wegman decor Sacha Zwiers kostuum Lotte Goos marketing Dieke van der Spek

SPEELPERIODE
februari, maart, april 2022